Πρόλογος | Σχέδιο | Στόχοι

Πρόλογος

Με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Λουξεμβούργου να ξεκινήσει η διαδικασία διεύρυνσης της Ένωσης, θεωρείται σημαντικό η IS να συμβάλει στο να εκφραστούν οι Ευρωπαίοι πολίτες πάνω στη βάση της γνώσης, της αμοιβαίας κατανόησης των πολιτών της Ηπείρου μας και της συνειδητοποίησης των κοινών χαρακτηριστικών, καθώς και του σεβασμού των ιδιαιτεροτήτων των μειονοτήτων και των διαφορετικών πολιτιστικών τους ριζών.
Σήμερα η έννοια του πολιτισμού επεκτείνεται στο λαϊκό πολιτισμό, το βιομηχανικό μαζικό πολιτισμό και στον πολιτισμό της καθημερινής ζωής. Ο πολιτισμός θεωρείται η κινητήρια δύναμη για την κοινωνία, ένας παράγοντας δημιουργικότητας, ζωντάνιας, διαλόγου, συνεκτικότητας και ενσωμάτωσης. Συνεπώς ο πολιτισμός είναι το κλειδί για να μπει κάποιος δικαιωματικά στην παγκόσμια IS, όπου ο διάλογος για να πραγματοποιηθεί έχει ανάγκη από έναν άνθρωπο προσαρμοσμένο στους διαφορετικούς κοινωνικούς ιστούς για να είναι σε αρμονία και να επιτρέπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση να απαντήσει στις προκλήσεις του 21ου αιώνα. Προκλήσεις τις οποίες η Ενωμένη Ευρώπη πρέπει να αντιμετωπίσει σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Η Ενωμένη Ευρώπη βρίσκεται σε μια κρίσιμη φάση της ιστορίας της με τη σύσταση της οικονομικής και νομισματικής Ένωσης και την προοπτική μιας επέκτασης που η εξάπλωσή της δεν έχει προηγούμενο.
Και αν η παιδεία είναι ένας παράγοντας κλειδί για την πραγμάτωση του ατόμου και που διευκολύνει την ένταξή του στον εργασιακό χώρο και προάγει την αίσθησή του ότι ανήκει ενεργά στην κοινωνία, η Συνθήκη του Αμστερντάμ είναι σαφής ως προς αυτό: αναθέτει την ευθύνη στην Ένωση «να προάγει την ανάπτυξη του γνωστικού επιπέδου των λαών της Ένωσης στο πιο ανώτερο δυνατό σημείο δια μέσου της πιο πλατείας προσέγγισης στην παιδεία και στη συνεχή επιμόρφωση». Η Συνθήκη καθιερώνει την έννοια «της υπηκοότητας της Ένωσης» ως συμπληρωματικής της εθνικής υπηκοότητας: η παιδεία είναι λοιπόν προορισμένη να παίξει ένα σημαντικό ρόλο στην οικοδόμηση μιας Ευρώπης ενωμένης και ανταγωνιστικής που θα χαρακτηρίζεται από την εσωτερική αλληλεγγύη και από το άνοιγμα στον κόσμο. Στην Ατζέντα 2000 στην οποία χαράζεται ένα σχέδιο δράσης για την είσοδο στον 21ο αιώνα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτείνει να υλοποιηθούν τέτοιοι προσανατολισμοί κάνοντας την «ένωση της γνώσης» έναν από τους κυριότερους στόχους της κοινοτικής πολιτικής για τα επόμενα χρόνια,
Το σχολείο υπήρξε ένα κλειστό σύστημα, ενώ σήμερα κινείται προς μια κοινότητα ανοικτή στη γνώση. Ως εκ τούτου για να σχεδιαστεί και να καθοδηγηθεί μια τέτοια μεταμόρφωση του σχολείου, είναι αναγκαίο να ξεκινήσει μια διαδικασία «βοηθούμενης αυτό-επιμόρφωσης» της οποίας η αξία θα αντιστοιχεί στην πραγματική δυνατότητα συμμετοχής στην πρωτοβουλία, έτσι ώστε να έχει σαν στόχο την άμεση επέμβαση στην ανανέωση του τρόπου λειτουργίας των μορφωτικών ιδρυμάτων.
Γι αυτό το λόγο υπενθυμίζουμε ότι η μετάβαση από τη βιομηχανική κοινωνία στην μεταβιομηχανική κοινωνία της πληροφόρησης και της γνώσης με τη χρήση των επικοινωνιακών συστημάτων έχει ως ουσιαστικό στοιχείο τη διαδικασία αυτοματοποίησης της παραγωγής που μετέβαλε οριστικά το διαχωρισμό μεταξύ χειρονακτικής και πνευματικής εργασίας στην κοινωνία. Αυτή η συνειδητοποίηση είναι λοιπόν αναγκαία και πρέπει να προωθηθεί ειδικότερα στο σχολείο όπου διαμορφώνονται οι νέες γενιές για να μην είναι ανέτοιμες στο να δραστηριοποιηθούν για την υλοποίηση του σχεδιασμού της ζωής τους.
Στην κοινωνία της πλανητικής πληροφόρησης και αλληλεπίδρασης ο καθένας θα είναι συνδεδεμένος και θα μπορεί να επικοινωνεί με όλα και με όλους σε χρόνο μηδέν. Οι νέες τεχνολογίες της τηλεπληροφόρησης αλλάζουν ριζικά όχι μόνο τον κόσμο των επικοινωνιών, και συνεπώς τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι επικοινωνούν και αλληλοκατανοούνται, αλλά και τις μεθόδους και τα εργαλεία εργασίας και μάθησης και το ελεύθερο χρόνο. Σ’ αυτήν τη σύνθετη κοινωνία της τρίτης χιλιετίας οι δυνατότητες συμμετοχής και προόδου θα είναι καταπληκτικές όπως και οι κίνδυνοι αποκλεισμού για ολόκληρους πολιτισμούς και γενιές με τεραστίων διαστάσεων οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.
Τέλος διαγράφεται η ανάγκη να αξιολογηθούν οι αντιστάσεις στην αλλαγή, οι ψυχολογικές ασυμβατότητες, οι πολιτιστικές προκαταλήψεις, οι περιβαλλοντικές καταστροφές που λειτουργούν αποτρεπτικά ως προς τη δυνατότητα κοινωνικο-οικονομικής μεταβολής των βιομηχανικών κρατών, δεδομένου ότι οι κοινωνίες που θα μείνουν πίσω σ’ αυτή τη διαδικασία αλλαγής θα είναι καθυστερημένες ως προς τη διαδικασία παγκοσμιοποίηση των οικονομιών και κατά συνέπεια θα έχουν έναν περιθωριακό ρόλο στο παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας.

  Αρχή σελίδας

Το σχέδιο 

Ο αμερικανός ψυχολόγος Abraham H. Maslow διακρίνει σε πέντε επίπεδα τις βασικές ανάγκες που είναι κοινές σε όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις: στο πρώτο επίπεδο πρέπει να υπάρξει επαρκής ικανοποίηση, πριν το πέρασμα στο δεύτερο που, αν με τη σειρά του ικανοποιηθεί, επιτρέπει το πέρασμα στο τρίτο και ούτω καθ’ εξής. Και φυσιολογική πρωταρχική ανάγκη του ανθρώπου είναι η τροφή. Ανάγκη που, αν ικανοποιηθεί, δίνει τη δυνατότητα να βρεθεί η δύναμη για υψηλότερους στόχους.
Αλλά η τροφή αποτελεί και μια ευκαιρία για συνάντηση και διασκέδαση. Από τον Όμηρο ως το Βοκκάκιο, από το Λεονάρντο στον Κάντ, από τον Τολστόι στο Ροσσίνι, Νερούντα, Καλβίνο, Όλντενμπουργκ: μέσα από τις μαρτυρίες της λογοτεχνίας και της τέχνης, η εξέλιξη των ιστορικών μορφών του διατροφικού πολιτισμού, ήθη και έθιμα των ανθρώπων γύρω από το τραπέζι, χαρές και λύπες, συναντήσεις και συγκρούσεις έκαναν το συμπόσιο μια εικόνα που αντανακλά την κοινωνία μας.
Η τροφή είναι τόσο σημαντική στη ζωή των ανθρώπων που παίζει ένα βασικό ρόλο και στη θρησκεία. Στη Καινή Διαθήκη π.χ. είναι τουλάχιστον τέσσερις οι στιγμές όπου η διδασκαλία του Ιησού συνδέεται με την τροφή: ο γάμος στην Κανά όταν ο Ιησούς μετατρέπει το νερό σε κρασί, ο πολλαπλασιασμός των ψωμιών και των ψαριών, ο τελευταίος δείπνος και ο δείπνος στην Εμμαούς.
Πίσω από τις γεύσεις και τις μυρωδιές κρύβονται πολλές σημασίες. Πίσω από τη χαρά του να κάθεται κανείς στο τραπέζι αλλά και του να μαγειρεύει υπάρχει μια πυκνή πλοκή από σύμβολα και γλώσσες. Κάθε εποχή, τόπος και πολιτισμός έδωσε μεγάλη σημασία στην τροφή, κάνοντας συγκεκριμένες επιλογές, ανακαλύπτοντας τρόπους μαγειρέματος και καθορίζοντας τους συνδυασμούς. Και όχι μόνο αυτό, αλλά την έκανε εργαλείο επικοινωνίας, συνάντησης, σκέψης, συναίνεσης, διαπραγμάτευσης, ενσωμάτωσης.
Η ιστορία της διατροφής είναι μια ιστορία πλούσια σε εκπλήξεις, σε διατροφικούς πολιτισμούς που αλλάζουν, είναι μια πλειάδα απολαύσεων, γεύσεων και αρωμάτων που πρέπει ακόμα να ανακαλυφθούν. Ένας κόσμος που έχει τη δική του ιστορία, τα δικά του ήθη και έθιμα, τους καλλιτέχνες του, τις παραδόσεις του και ακόμα τους δικούς του ήρωες, επιστήμονες, φιλοσόφους και ποιητές.
Η διατροφή εξάλλου πρέπει να θεωρείται ως θεμελιώδες στοιχείο για την υγεία του ατόμου. Αυτή υπήρξε η πεποίθηση του Ιπποκράτη από την Κώ (460-370 π.Χ.) και του Επίκουρου από τη Σάμο (341-270 π.Χ.), ο πρώτος διαπίστωσε πως η υγεία εξαρτάται βασικά από τον εγκέφαλο, ρυθμιστή των ερεθισμάτων της πείνας και του κορεσμού, ενώ ο δεύτερος, λέγοντας ότι «ο άνθρωπος είναι αυτό που τρώει», θεώρησε ότι τα άτομα και οι ενώσεις τους από τις οποίες συντίθεται ο άνθρωπος είναι υπεύθυνα για τη δυναμική της ζωής. Αυτές οι αρχαίες προϋποθέσεις μας βοηθούν να αντιληφθούμε πως σήμερα, ξεκινώντας από τέτοιες πηγές γνώσεων, φτάσαμε να σκεφτόμαστε πως ένα ζωντανό σύστημα μπορεί να εξομοιωθεί με ένα βιοχημικό αντιδραστήρα που ρυθμίζεται από δυο τύπους ενέργειας, εκείνης που προκύπτει από τα τρόφιμα και εκείνης που έχει σχέση με ένα σύστημα πληροφοριών.
Η πολυπλοκότητα του διατροφικού πολιτισμού στην Ευρώπη, λοιπόν, ως φιλικό σημείο συνάντησης για μια δημιουργική συνεργασία μεταξύ επιχειρήσεων, σχολείων, κέντρων επιμόρφωσης, πανεπιστημίων, τοπικών φορέων, ειδικών και οικογενειών σε μια μορφή κοινότητας η οποία θα επηρεάζεται από συλλογικές θετικές δράσεις.
Συμπεριφορές καινοτόμες, που ποτέ πριν δεν εφαρμόστηκαν, μπορούν γρήγορα να εμφανιστούν: σε μια ομάδα μπορεί κανείς να βασίζεται στην πίεση που ασκείται από την ομάδα πάνω στο άτομο, και η μίμηση και η άμμιλα μπορούν να επιταχύνουν την απόκτηση ενός νέου πολιτισμού.
Εάν είναι αλήθεια ότι στο τραπέζι καταρρέουν τα εμπόδια, ο διατροφικός πολιτισμός μπορεί να είναι ο συνεκτικός δεσμός ανάμεσα στους διάφορους συντελεστές του δικτύου, εγκαινιάζοντας ένα αποτελεσματικό κύκλωμα.

  Αρχή σελίδας

Στόχοι

Στόχος του Προγράμματος είναι να ενσωματώσει και να ενδυναμώσει τις εθνικές δράσεις με σεβασμό στη διαφορετικότητα και να προωθήσει την πορεία των πολιτών προς μία κοινωνία της γνώσης, ενεργοποιώντας τις νέες τεχνολογίες της επικοινωνίας στην παιδεία και τη διαρκή επιμόρφωση.
Όλα αυτά δια μέσου της διάδοσης των διατροφικών συνηθειών από τη Βόρεια Ευρώπη  ως τις χώρες της λεκάνης της Μεσογείου και της Ανατολικής Ευρώπης, με σκοπό να εντοπιστούν τα κριτήρια μίας σωστής διατροφής που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε όλα τα κράτη που συμμετέχουν.
Στόχος που μπορεί να επιτευχθεί και να φτάσει σε όλες τις ηλικίες μόνο δια μέσου ενός ισχυρότατου μέσου του Internet, που στην Κοινωνία της Γνώσης γίνεται ένα θρανίο ανανέωσης για μαθητές, καθηγητές, εκπαιδευτές, οικογένειες.
Αυτό θα υλοποιηθεί ενεργοποιώντας μια ιστοσελίδα στο Internet, ένα κοινό εργαλείο κατάρτισης και πληροφόρησης, ώστε δια μέσου των προϊόντων, των ηθών και διατροφικών συνηθειών που υπάρχουν στους πολιτισμούς των Ευρωπαϊκών χωρών και μέσω της συζήτησης πάνω στα νέα σύνορα της διατροφής που συνδέονται με τις βιοτεχνολογίες, θα διαμορφωθεί ένα ευνοϊκό και οικείο ερέθισμα για διάλογο και γνώση.
Η δυνατότητα που παρέχεται σύγκρισης με partner που έχουν διαφορετικές οπτικές και την έφεση να ανοίγονται σε νέες γνώσεις, θα επιτρέψει στους συμμετέχοντες να διεισδύσουν στις πολιτισμικές ρίζες των άλλων χωρών, γευόμενοι συνήθειες και έθιμα διαφορετικά και σε κάθε περίπτωση θα ενδυναμώσουν τα χαρακτηριστικά τις ευρωπαϊκής υπηκοότητας, με στόχο : 

• να καθοριστούν μηχανισμού και δίαυλοι για πρωτοβουλίες και ανταλλαγές πληροφοριών δια μέσου του πειραματισμού στην τεχνολογία WAP και του e-commerce

• να ενισχυθεί η διαπολιτισμική διάσταση της Κοινωνίας της πληροφορίας και των τεχνολογικών της εξελίξεων στην παγκοσμιοποίηση των αγορών και τις διαδικασίες εξέλιξης της αλληλοτροφοδοτούμενης επικοινωνίας της Κοινωνίας της γνώσης

• να ενισχυθεί - δια μέσου μιας ενστικτώδους, άμεσης, φιλικής, συνεργατικής προσέγγισης, από το δίκτυο αλλά και εκτός δικτύου - η επανανακάλυψη και προστασία του πολιτισμού και των διατροφικών ευρωπαϊκών συνηθειών, έτσι ώστε οι ιδιαιτερότητές τους και διαφορές να γίνουν πηγή εμπλουτισμού και αμοιβαίου ερεθίσματος. Όλα αυτά συνταιριάζοντας νέες τεχνολογίες, πολιτισμό, μόρφωση, σε μια συμπληρωματική προσέγγιση και σύγκλιση προς την ψηφιακή τεχνολογία.

  Αρχή σελίδας